26 Ağustos 2016 Cuma

Neden ''Paylaşımcıgil'' Olamıyoruz ?

Bavyera kremalı donut tadındakilerim ,  bugün yine konumuz derin.
Biliyorsunuz ki ''paylaşımcıgiller''den olmadığımdan öyle bir bahsetmiştim.
Bugün niyesini düşünmek istedim.
İştişareye yatırıyorum konuyu.

Çünkü paylaşımda bulunacağım mevzular çoğu insanın ilgisini çekmiyor galiba.
Mesela artık kız kıza bir masa kahvelerimizi içerken okul-iş-özel hayat mevzusundan başka hiç birşey konuşulmadığını farkettiğimden beri ortamın sıkıcı insanı olmayı seçiyorum.
İstiyorum ki bomba kıvamında hayallerimizden , aşırı tutkunu olduğumuz şeylerden , konuşurken gözlerimizin içinin parladığı şeylerden bahsedelim.
İstiyorum ki konuşurken birbirimize kattığımız bakış açıları bizi iyileştirsin.
İstiyorum ki hepimiz hayallerimizin , çok sevdiğimiz herşeyin psikopatça peşinden nasıl koştuğumuzu , araştırdığımızı anlatalım. Anlatırken '' oha bu böyle miymiş ya ? diyelim''
Ya demiyorum ki NASA'da 9-6 mesaideymişiz gibi olalım. Saçmalamayın.
Mesela ben çok yakın hissettiğimiz insanlarla kişisel sorunlarımı paylaşmakta sakınca duymam.
Ama bunu hissettiğim insan sayısı 2 falan herhalde.
Çünkü herkes mantıklı ve taktiksel düşünelim derken çok basit bir zihniyet çıkıyor ortaya.
Ve sen biraz rahatlayayım derken sümükler fışkıra fışkıra o konuşma sonrası ağlayabiliyorsun.
Durun size o cümleyi söylüyorum... '' Ama canım bunlar hep senin tercihindi , sen istedin , senin seçimin , e senin hatan''
Hepiniz bu cümleleri duydunuz biliyorum. Hatta okurken o okkalı küfürleri de saydırıyorsunuz.
Yapıştırın , acımayın ben arkanızdayım :D
Bir kişi de demez ki '' Ya hepimiz hata yapıyoruz deli misin ? Bak nasıl herşey düzelecek.''
Yeri geldiğinde orduyu karıştıracak yalanlar sıkan insanlar konu sizin hayatınız olunca ''dost acı söyler'' tribine bağlar. Allahtan bir adet dostum mevcut ve kendisiyle bu konuda hiçbir zaman sorun yaşamadık. Bazen gerçekten allahcağzımın kendisini bana dost olsun diye yarattığını düşünüyorum.
Fakat diğer hayatımda ki insanların bana yakınlığı ne olursa olsun , hatta insan olarak sevsem dahi sohbetlerimin belli bir aşamadan sonrasını hiç geçemediğini farkettiğim için fazla konuşmuyor veya görüşmüyorum.
İyi geliyormuş biliyor musunuz ?
Herkesi olduğu gibi kabullenin. Kimsenin hali, tavrı , karakteri (kötülük yapmadığı sürece) yoruma açık değildir. Ama size uymuyorsa kim olursa olsun zerre muhattap olmak zorunda değilsiniz bence. Şundan 6 ay önceye kadar bunun tam tersi davranmak zorunda hissederdim. Şimdi gerçekten umrumda değil. Pambıh gibi oldum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder