19 Kasım 2016 Cumartesi

Yalnızlığın Değeri ? Karakter ?

Aslında çok klişe bir konu. Ama her daim haklılığını görünce dağlara taşlara bile anlatasım geliyor şu ' yalnızlığın değeri ' ni.
Eminim hepimiz yalnızlığın değeri derken , sıfır arkadaş , aşksız sevgisiz bir yaşam , asosyallik tarzı şeylerden bahsetmediğimi zaten biliyorsunuz.
Benim için yalnızlık , kendinle zaman geçirirken kimseyi aramama lüksü aslında.
Ya da kendinle kaldığında huzuru çok güzel bulabilme.
Bu benim için her zaman çok önemliydi.
Yalnız başıma yaptığım yürüyüş ve ardından içtiğim kahvenin hazzı 1 numara mesela.
Kimlerin hayatımıza girdiğini , kimleri unuttuğumuzu bir düşünün.
Bazen hiç yaşamamışım gibi hissediyorum çoğu şeyi.
Ne kadar uzak anlatamam.
Ve bu hep bana şunu hatırlatıyor  ' insan her şeyi unutur '.
Gerçekten böyle. Her şeyi unutabiliyoruz. Düşe kalka , biraz da zamanla. 
Bunu kanıksadığımdan beri her şeye ve herkese karşı çok daha rahat bir mizacım oldu.
İnanılmaz bir rahatlama.

Birileri için emek harcamak , zaman harcamak , değer vermek , düşünmek harika bir duygu. İnsanı çok büyüten , olgunlaştıran ve kalbini geliştiren , özel kılan bir şey. Her zaman böyle olmalı insan bence. Hayatımızda ki her birey için aynı özeni göstermek mükemmel. Bunu her zaman yapmaya çalışıyorum. Ama bunu sadece karşımda ki için değil , en önce kendim için yapıyorum. Ne ekersen onu biçersin derler ya o hesap. İncinmemek , kırılmamak için aynı zariflikle davranmanın insana , insani ilişkilere katkısı büyük. Mizacınız çok değişiyor , güzelleşiyor. Kimse düşüncelerinin , karakterinin esiri olmamalı bence. '' Ben böyleyim '' demek bir insanın hayatını çok zorlaşıyor. 1 tane hayat var. Her alanında özen göstermek harika. Varsa kendinizde sevmediğiniz taraf değiştirin değiştirebildiğiniz kadar. Bence sağlam karakter kavramı ''değişmeyen karakter '' değil. 
Bu aşamaları başardıktan sonra kendinizle olan barışıklığınız , insanın kendisinin içine sinmesi muazzam bir duygu.
Daha sonrasında kendinizle kaldığınızda geçirdiğiniz vakit öyle güzel geliyor ki.
Çoğu insanda gözlemlediğim '' yalnız kalma korkusu '' bence en büyük sorun.
Eşsiz , sevgilisiz , arkadaşsız kalma korkusu insanları çok garip hallere sokabiliyor. Çevremde bu tarz insanları çok görüyorum. Kendi hayatlarını kendilerine zindan ediyorlar.
Biliyorum ki hepimizin doğası çok farklı. İyi hissettiği şeyler çok farklı.
Belki bende günün birinde çok farklı hissedebilirim diye yazıyorum aslında :)
5-6 sene sonra okuyup , ''aman ne ketum düşünüyormuşsun yahu '' diyebilirim.
Göreceğiz ..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder